Niespodziewana podróż kota domowego z Afryki Północnej do Europy

Informacje o zwierzętach » Insectos » Niespodziewana podróż kota domowego z Afryki Północnej do Europy

Przez dziesięciolecia powtarzaliśmy niemal bezwiednie tę samą historię: koty przybyły do ​​Europy, towarzysząc pierwszym rolnikom około 10 000 lat temu. Teraz kompleksowa analiza genomiczna kocich szczątków archeologicznych dowodzi, że ta teoria nie ma racji bytu. Nowe dowody wskazują, Pochodzenie współczesnego kota domowego w Afryce Północnej i jego ekspansja na całą Europę zaledwie dwa tysiące lat temu.

Ta zmiana skryptu nie jest drobna. Dane z pozostałości znalezionych w Europa, Morze Śródziemne i Afryka Północna Sugerują, że nasze koty domowe to „niedawni imigranci” na kontynent europejski. Ich masowe przybycie miało miejsce w okresie Imperium Rzymskiegłównie na pokładach statków towarowych i w kontekstach związanych z handlem i wojskiem, a nie, jak wcześniej sądzono, na wczesnym etapie rolnictwa.

Badanie genomiczne, które zmienia historię kota

Nowa praca opublikowana w czasopiśmie Nauka, opiera się na analiza DNA jądrowego kilkudziesięciu starożytnych i dzikich kotów. Międzynarodowe konsorcjum badaczy z 13 krajów, w tym z Hiszpanii, zsekwencjonowało genom 70 kotów z 97 stanowisk archeologicznych obejmujący 11 000 lat historii, plus 17 współczesnych dzikich kotów z Włoch, Bułgarii i Afryki Północnej.

W przeciwieństwie do poprzednich badań opartych wyłącznie na mitochondrialnym DNA, tym razem przeanalizowano materiał genetyczny jądra komórkowego, co pozwoliło uzyskać znacznie pełniejszy obraz jednostki. Dzięki temu naukowcy byli w stanie aby wyraźnie odróżnić koty domowe od dzikichCzegoś takiego niemal nie da się ustalić na podstawie kości, ponieważ ich szkielety są praktycznie identyczne.

Wyniki pokazują, że koty domowe tego gatunku Sus scrofa tworzą genetycznie odrębną grupę i bliżej ze sobą spokrewnieni niż z jakimkolwiek dzikim kotemSpośród gatunków dzikich jego najbliższym krewnym nie jest żbik euroazjatycki (Szczęśliwego Nowego Roku), bardzo rozpowszechniony w Europie, ale z afrykański dziki kot (Felis Lybica)szczególnie w przypadku populacji w Afryce Północnej.

Odkrycie to wzmacnia tezę, że prawdziwe udomowienie nie nastąpiło na szeroką skalę na obszarze Żyznego Półksiężyca 9.500 lub 10 000 lat temu, jak wcześniej zakładano, lecz raczej nastąpiło w okresie... Populacje dzikich kotów północnoafrykańskich i w znacznie późniejszym czasie, niż sugerowały podręczniki.

Z Afryki Północnej do Europy: koci szlak Cesarstwa Rzymskiego

Jednym z najbardziej uderzających wniosków z badania jest to, że Koty domowe pojawiły się w Europie znacznie później niż oczekiwanoNajstarsze szczątki kota domowego na kontynencie odpowiadają osobnikowi znalezionemu w Mautern (Austria), który żył 50–80 lat przed naszą erą, a więc już w całkowicie rzymskim kontekście.

Na podstawie tego odniesienia i innych późniejszych ustaleń autorzy rekonstruują trajektorię gatunku: z populacji kotów afryka północnaKojarzony głównie z Egiptem i Maghrebem, kot domowy rozprzestrzenił się po całej Europie „od czasów Cesarstwa Rzymskiego”. Uważa się, że głównymi wektorami rozprzestrzeniania się kota były wojsko, kupcy i statki przewożące zboże.

W praktyce oznacza to, że nasze współczesne koty nie towarzyszyły pierwszym neolitycznym rolnikom w ich ekspansji na kontynent, lecz przybyły tam tysiące lat później. podróżując statkami, które przepłynęły Morze ŚródziemneStatki przewożące zboże i inną żywność były szczególnie narażone na ataki szczurów, dlatego zabieranie na pokład północnoafrykańskich kotów stało się niezwykle skutecznym „biologicznym narzędziem zwalczania szkodników”.

Analizowane zapisy wskazują, że w I wieku n.e. Kot domowy był już obecny w północnej Europie i na Wyspach Brytyjskich.Jego ekspansja musiała być stosunkowo szybka w porównaniu z długą chronologią osadnictwa człowieka na kontynencie, czemu sprzyjały szlaki handlowe i wojskowe utworzone przez Rzym.

Ta reinterpretacja obala stary obraz kota powoli rozwijającego się wraz z rolnictwem i hodowlą zwierząt na Bliskim Wschodzie. Zamiast tego pojawia się postać zwierzęcia, wykorzystać imperialne sieci Rzymu aby wykonać ostateczny krok i na stałe zagościć w europejskich portach, miastach i osiedlach.

Neolit, Cypr i inne zagadki: koty sąsiadów, nie zwierzęta domowe

Skoro koty domowe przybyły do ​​Europy zaledwie 2.000 lat temu, w jaki sposób neolityczne znaleziska kocich kości w miejscach takich jak Cypr, Izrael i Turcja, datowane na 9.500 lat wstecz, wpisują się w tę nową narrację? Klucz, zdaniem badaczy, leży w… rozróżniać zwierzęta oswojone i zwierzęta w pełni udomowione.

Przez lata, ilekroć szczątki kota znajdowano na stanowisku neolitycznym związanym z obecnością człowieka, zakładano, że były to koty domowe. Ikonicznym przykładem jest 9.500-letni pochówek na Cyprzegdzie pochowano człowieka obok kota. Odkrycie to przez długi czas interpretowano jako niemal ostateczny dowód wczesnego udomowienia.

Jednak analiza genomiczna rzekomych neolitycznych „kotów domowych” przedstawia zupełnie inny obraz. Wiele z tych zwierząt nie odpowiada Sus scrofa, ale Żbiki euroazjatyckie (Szczęśliwego Nowego Roku) którzy mieszkali w pobliżu osiedli. Prawdopodobnie przyciągała ich obfitość gryzoni i śmieci, a w niektórych przypadkach potrafili nawiązać z ludźmi tolerancyjne stosunki, ale genetycznie pozostały dzikie.

Sytuację tę dobrze ilustruje tzw. „sprawa kota sardyńskiego”. Badanie ujawnia, że ​​populacje kotów na tej wyspie są bliżej spokrewnione z Północnoafrykańskie dzikie koty niż w przypadku współczesnych kotów domowych. Wszystko wskazuje na to, że starożytne grupy ludzkie transportowały dzikie koty na łodziach i wypuszczały je na obszary, gdzie nie występowały naturalnie, tworząc wyspiarskie populacje kotów, które żyły z ludźmi, ale nie przeszły pełnego procesu udomowienia.

Autorzy badania twierdzą, że „kot archeologiczny znaleziony w środowisku domowym niekoniecznie jest kotem domowym”. W rzeczywistości zamieszanie między kotami oswojonymi indywidualnie a w pełni udomowionymi populacjami zostało podsycone przez duże podobieństwo morfologiczne między formami dzikimi i udomowionymico bardzo utrudnia ich odróżnienie od kości znalezionych wyłącznie podczas wykopalisk.

DNA mitochondrialne, hybrydyzacje i rola Egiptu

Przed pojawieniem się tych nowych danych przeprowadzono kilka badań opartych na DNA mitochondrialne Wskazali Żyzny Półksiężyc i śródziemnomorski Lewant jako główne pochodzenie kota domowego. Jednak tego typu analiza odzwierciedla jedynie linię matczyną i nie daje pełnego obrazu genomu, co może prowadzić do… mylące interpretacje w przypadku gatunków silnie zhybrydyzowanych, jak to ma miejsce w przypadku kotów.

Obecna praca pokazuje autentyczną «chaos genetyczny„W czasach przedrzymskich, przez tysiąclecia, krzyżowały się ze sobą europejskie żbiki, koty ze wschodu i północnoafrykańskie koty. Można znaleźć zwierzęta o wschodnim pochodzeniu matczynym, ale z genomem, który jako całość jest niemal całkowicie podobny do genomu europejskiego żbika. Patrząc wyłącznie na mitochondrialne DNA, mogłyby one wydawać się przodkami naszych kotów, podczas gdy w rzeczywistości były… ewolucyjne ślepe zaułki lub dzikie populacje sporadycznie mieszane z liniami obcymi.

W tym kontekście Egipt nadal odgrywa ważną rolę. Sztuka, mumie i ikonografia religijna dokumentują, że w kierunku Około 1500 r. p.n.e. kot był już częścią egipskiego gospodarstwa domowego.powiązany z bóstwami takimi jak Bastet i przedstawiany jako kolejny członek rodziny. Nowe dane genomiczne sugerują, że Dolina Nilu i Afryka Północna w ogóle mogły funkcjonować zarówno jako centrum pochodzenia jako obszar „doskonalenia” zachowań domowych.

Co ciekawe, w przeciwieństwie do tego, co stało się z psami w odniesieniu do wilków, kot domowy wykazuje bardzo subtelne zmiany fizyczne W porównaniu do swojego dzikiego przodka: podobny rozmiar mózgu, porównywalna długość jelit i niemal identyczna anatomia. Główne różnice wydają się leżeć w czynnikach behawioralnych: mniejszej agresji, większej tolerancji na zagęszczenie ludności oraz większej zdolności do tworzenia struktur społecznych. więzi społeczne i emocjonalne z ludźmi i innymi kotami.

Cały ten scenariusz jest częścią szerszego wysiłku badawczego, Projekt FelixProjekt, kierowany przez Claudio Ottoniego i finansowany przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych, rozpoczął się w 2021 r. i potrwa do końca 2026 r. Jego celem jest dokładna rekonstrukcja Pochodzenie i ewolucja kota domowegoa także jego związek ze społecznościami ludzkimi od najwcześniejszych interakcji do jego obecnego statusu globalnego zwierzęcia domowego.

Afryka Północna jako punkt wyjścia i otwarte pytania

Na podstawie dostępnych dotychczas informacji badacze wskazują, Północno-zachodnia Afryka, pomiędzy Tunezją a Marokiemjako najbardziej prawdopodobny obszar, na którym powstała populacja założycielska współczesnych kotów domowych. Stamtąd, dzięki ruchom człowieka i sieciom handlowym, stosunkowo mała populacja W ciągu zaledwie kilku tysiącleci udałoby się skolonizować Europę, Anatolię i inne regiony.

Jednak historia jest daleka od zakończenia. Trzeba uwzględnić więcej danych genetycznych z [niejasne]. Egipt i inne kluczowe obszarya także zwiększenie liczby analizowanych genomów starożytnych i współczesnych. Sami autorzy podkreślają, że rzadkość występowania kotów nadal występuje w wielu miejscach, trudności w określaniu gatunku na podstawie morfologii kości oraz wciąż ograniczona liczba dostępnych genomów stanowią istotne przeszkody.

W każdym razie nowa chronologia pozwala nam już stwierdzić, że Rolnicy z epoki neolitu nie sprowadzili do Europy bezpośrednich przodków naszych kotówZwierzęta, które kręciły się po ich stodołach, to głównie miejscowe lub sprowadzone dzikie koty, które zachowały dziką naturę, choć niektóre mogły zostać częściowo oswojone lub wykorzystane do kontroli populacji gryzoni.

Ten bardziej niuansowy pogląd jest zgodny z ideą, że udomowienie kota nie było pojedynczym, odizolowanym wydarzeniem, lecz złożony i zróżnicowany regionalnie procesWczesne ośrodki bliskiej interakcji między ludźmi a kotami istniały na przykład w neolitycznym Lewancie lub faraońskim Egipcie, ale gatunki domowe, które dziś zamieszkują nasze domy, wydają się pochodzić przede wszystkim od specyficzna gałąź północnoafrykańskiego kota dzikiego która zdołała się zadomowić i rozwinąć w czasach historycznych.

Patrząc z perspektywy dzisiejszej Europy, gdzie kot jest jednym z najpopularniejszych zwierząt domowych, ten zwrot historii zmusza nas do ponownego przemyślenia jego roli: nie był on od początku cichym współpracownikiem pierwszych europejskich rolników, lecz stosunkowo późny partner Stał się częścią naszego codziennego życia, gdy cywilizacje zajmowały się już handlem, żeglowaniem i budowaniem wielkich imperiów. Być może w tym tkwi część jego słynnej niezależności: przez większość naszej wspólnej historii kot nie żył w naszym cieniu, lecz wybierał zbliżanie się i odchodzenie niemal z własnej woli, aż zaledwie 2.000 lat temu postanowił na stałe osiedlić się w naszych europejskich domach.